bir çentik ertesi,
sarıya boyamışlar kanatları.
gün güverteli,
gün, şakıyanlar vadisi.


bugünlerde su,
bulutu emziriyor.
Toprak sesini yutuyor.


yüzümün kıyısında binlerce öpüş…
sevgililer geçiyor yanağımdan,
uzun, ince.
kalabalık bir saye;
eksikli yalnızlığımın bir yanı,
bir yanı yandan kaçamak,
böyle deli dolu kuşlarla.



ki eylülü bekleyen rüzgârlar,
anne selamıyla nöbetteyken;
erken kalkıyor çocuklar, bu kuşan.
alaca göç doğuyor içimden,
ritmini tutan yollar…


yelpaze ucunda
özlem uçurumları;
eriminde gecenin
çavlanlar,
kaygan bir zemine devriliyor.
gülen ağızlar,
çiy salyalı gözler…
adımlarımı sayıyor:
bir ileri,
iki geri.



geriden gelen şehrin aynasına
battı elim.
zamanı kanatan kıymık,
ağaç kollarına sarılan
incir düşünde.
öyle nahif çığlıklar;
çılgınsı, serseri bir ayaklanma,
vapur düdüğüyle kalkan.



uyanık şehrin
uykulu masallarında
esrik gri halkalar…
güneşi doluyor boynuma,
bazen durgun bir ayazı.

tânsa düşüyor geceye:

“bayım,
çok ışıklı bir ay
alabilir miyim?”

birazdan deniz
kusacak saatleri.
yüzüm bende solacak,
sarılar saracak burayı…

papatyalar,
kuşlardan sonra



….