👏👏👏👏🌄🕊

Çocukluğun üzerini örtüp yarayı iyileştirme motifleri, hem içsel bir hesaplaşmayı hem de şiirsel bir arınmayı muazzam bir ritimle sunuyor. İnsanı kendi derinine çeken, imge zenginliği yüksek harika bir çalışma.
Yazanın kalemine, sizin de paylaşılan duygunuza sağlık. Tebrik ederim.

Yüreğine sağlık efendim...

Sayın üstadım _Tesbih_
Şiir okunmuyor; adeta içinden geçiliyor...
Her dizesinde başka bir kapı açılıyor, başka bir çağrışımın içine bırakıyor insanı.
“Derin” adı gibi; kelimelerin yüzeyinde değil, ruhun kuytularında dolaşıyor.

Yeşil, çöl, gece, kanayan ıslıklar, siyah atlar, başaklar ve çocukluk... Hepsi aynı şiirsel iklimde buluşmuş.
Özellikle “Bazı sözler ki karanlığı emer” ve “İyileşiyor yara” dizeleri, şiirin bütün gizemini tek bir duyguya bağlıyor sanki.

Aşk burada yalnızca bir duygu değil; bedeni, zamanı, çocukluğu ve yaraları dönüştüren bir hâl.
Şiirin en güzel yanı da bence bu: Anlatmaktan çok sezdiriyor, açıklamaktan çok hissettiriyor.

Kalemine ve bu kadar derine inebilen kelimelerine gönülden bir selam... 🌿✨

“Bazı sözler ki karanlığı emer; ateş ve kum tadında demlenir zaman” dizeleri, şiirin yoğun ve gizemli havasını çok güzel taşıyor. “Siyah atlar alnımın perçeminde silkeliyor kanatlarını” imgesi ise zihindeki hareketi güçlü ve özgün bir görüntüye dönüştürmüş. Çocukluk, beden, zaman ve iyileşmeyi derin bir şiir diliyle buluşturan etkileyici mükemmel bir çalışma özelliklede sevişmek ayıp değildi ADEM İLE HAVVA da sevişmişti.... Kutluyorum, kalbi selamlarımla.

Bu şiir derin sırrın sarmaşığıyla düğümlenen ruhu ve geceyi sayıklayan kısık ışıklı odayı örtme arzusunu yoğun imgelerle örüyor mil yeşili kelimelerin alâ çığlığı ile kuytu tonlanan ses mevsimsel bir nicelik yaratırken karanlığı emen sözler ateş ve kum tadında demlenen zamanı sessizce yola uzatıyor.

Kanayan ıslıklar ve uyumayan çocuk düşler sevişmenin ayıp olmadığı ıssız ağaçlar altında saklanan yüzlerle nostaljik bir masumiyet hatırlatıyor içteki kavil sessizliğin sarhoş heceleri üzüm yarasında aşk kokusu taşırken tane tane pürüzsüz sabah yüzüne çınlıyor berk adımlarla dağları yırtan yürüyüş zamanın masalları esneterek kırılışını siyah atların perçemde kanat silkelemesini ve deniz diriliğinde duraksayan gözlerin apak saçlara aldırmadan durulanışını güçlü kılıyor.

Çöl ile duvarın gizini üflemesi çiçek renklerinin değişmesi ve iki bedenin dansı misali akşam dudaklarına taşınan başaklar çoğalma ve bakışlarda doğan olgun gölgeliklerle büyüyor gökyüzünün hamağından çıkarılan eller yankılara çekilen gözler ve çocukluğun üzerini örtme hali ise yaranın iyileştiğini nazikçe müjdeliyor.

Overall olarak bu metin derinliğin hem acısını hem şifasını şiirsel bir dansla aktarıyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık
☕🙏

insanın içsel acılarını, geçmişin yüklerini ve varoluşsal sancılarını doğa, zaman ve aşkın dönüştürücü gücüyle aşarak ruhsal bir arınmaya ve olgunlaşmaya ulaşmasıdır

Kelimeler böylesine derinleşince, şiir sanata dönüşüyor. Başarılarınız daim olsun güzel insan. Kırılmasın kalem, üzülmesin yürek. Selamlar saygılar…