Bir kuş gördüm, rengi maviydi,
Göğün en sessiz yerinden süzülüyordu.
Bir rüya gördüm, tıpkı sen gibiydi,
Gözlerimde doğuyor, kalbimde büyüyordu.

Koştum peşinden,
“Gitme!” diye seslendim ardı sıra,
Kanatları değdi sanki bulutlara,
Ben kaldım yeryüzünün en yalnız kıyısında.

Etraf neden bu kadar yeşildi,
Sanki bahar hiç bitmeyecekmiş gibi…
Ağaçlar fısıldaşıyor, yapraklar seni anlatıyor,
Rüzgâr saçlarının kokusunu taşıyordu gizlice.

Bir ırmak gördüm sonra,
Ne kadar da durgundu…
Sanki yıllardır kimse uğramamış kıyısına,
Sanki zaman bile akmayı unutmuştu.

Su, gökyüzünü içine almış,
Gökyüzü maviliğini suya bırakmıştı.
Ben seni ararken her yerde,
Dünya sessizce seni saklamıştı.

Mavi kuş uzaklarda kayboldu,
Ben hâlâ ardından bakıyordum.

Belki bir rüyaydın, belki de baharın kendisi,
Ama ben seni gördüğümden beri
Gerçekle rüya arasında
Seni arıyordum mavi kuş...