Gecenin koynunda kalmışım böyle
dağlara reyhanın kokusu sinmiş
eski bir hatırayı koydum bağrıma
seni sandım, ömrüm ateşe dönmüş

Çeşme başı idi sevdanın yeri,
sular oluğun içinde söylerdi seni
güğümü doldurmaya eğildiğin gün
ogün unuttum ben kendi özümü

Yaylanın üstüne akşamlar iner
gidişin ardından izlerin kalır
akşamlar yolunu gözledim yine
Elmadağ ardında güneşler solar

Gurbet düştü şansa,gittin sessizce
ne bir veda ettin, ne baktın geriye
bir kor bıraktın da dilimin ucunda
yıllardır o sözü söylerim gönül telinde

Turnam geçerken bozkır üstünden
bir selam beklerim kanat sesinden
ne adını söyler geçen göçmen kuşlar
ne izin bulunur konduğu taşlarda

Gecenin koynunda bir su yürüdü
Çatal Kaya senin sesinle doldu
kim bilir, belki de çağırdın beni
“Yürü” dedi ses, sanki; kötü bir düştü

Bir ateş yaktım da ışığa döndü
ateşin içinde yüzün göründü
elimi uzattım, küle büründü,
sevda dedikleri böyleymiş

İnsan sevdiğini unutmaz imiş
unutulduğuna inanmazmış
bir düş gördüm vuslat gününe
sen gelmiş gibi bastım bağrıma

yola düşsem gecenin vakti
gölgeler önümde yürür de gider
dönüp bakarım her gece vakti
kimse görünmez, yaram ses verir

Anladım, sevdayı söylemek olmaz
büyük sevdalara ad bile konmaz
gidenin ardından ağıt tükenmez
Âşık sevdiğiyle yaşar içinde taşır

Şafak sökse bile gecem dinmiyor
dağlar yerli yerinde, ben yerimde
yarım kaldım, dünyada yoksun diye
Bir sevdam, birde sızım kaldı içimde...