Merhaba ayna…
Söyle, bu gördüğün ben miyim,
Yoksa ben zannettiğim
Yıllar önce kaybolmuş bir hayalin gölgesi mi?

Gözlerime bakma öyle…
Ümit dolu karanlıkların içine bırakılmış anılar gibi
Çökmüş gözlerim,
Her biri suskun bir gecenin
İçimde bıraktığı iz gibi.

Tanıyamadım kendimi…
Afedersin, bağışla beni.
Meğer insan bazen kendi yüzüne bakarken bile
Kendine yabancı kalabiliyormuş.

Ruhumu çaldı bu sevda benden,
Yüreğimden baharı söküp aldı,
Yaşama sevincimi avuçlarımdan
Bir avuç kül gibi savurdu rüzgâra.

Şimdi aynada bana bakan şu adam kim?
Sen misin hâlâ,
Yoksa senden geriye kalan
Sessiz bir enkaz mı?
Sen de tanımadın beni, değil mi?

Gözlerin gözlerime değdiğinde
Bir yabancının yüzüne bakar gibi sustun.
Oysa bir zamanlar
Adımı söylediğinde baharlar açardı içimde.

Şimdi adımı bile söylemiyorsun…
Çünkü senin gittiğin gün
Bahar değildi sevgilim;
Takvimler yanılmıştı belki…

Sen gittiğinde
Gökyüzü sararmış,
Yapraklar sessizce toprağa düşmüş,
Ve içimde bir ömür sürecek
Hazan mevsimi başlamıştı.