Işık kendi derisini yüzüyor dağların ardında,

Geriye sadece etekleri yanmış bir gölge kalıyor.

Kuyunun dibinde unuttuğumuz o paslı ayna,

Yüzümüzü değil, içimizde biriken karanlığı yalıyor.



Ateş, kendi külünü yutan dilsiz bir hayvan;

Yalvardıkça üşüyen, sustukça harlanan o kemik.

Yarılan suların arasında donup kalan o rüzgâr,

Korkunun alnına kazınmış o tek gecelik çentik.



Gömleklerin kokusu çekildi sokakların damarından,

Teraziler artık sadece göğsümüzdeki o ağır sızıyı tartıyor.

Demir kapıların arkasında bekleyen o beyaz sükût,

Zamanı, bir karıncanın ayak izleriyle haritalandırıyor.



Kuşların kanadında taşınan o yarım kalmış hece,

Bir tufanın ağzında sallanan çürük tahta palamar...

Her secde, toprağın altına sızan gizli bir nehir,

Her gözyaşı, taştan sızan o sinsi, serin damar.



Gecenin en çiğ yerinde durdu sarkaç,

Bütün harfler gömüldü kendi mürekkebine.

Alnımızın ortasındaki o silinmez leke,

Sızıyor şimdi o en eski, o en dilsiz kökene.



O büyük tenhalıkta,

Küllerin altından çekilen o son solukta;

Kırılan ne varsa kabuğuna çekiliyor,

Sessizlik, kendi sahibini emziriyor.