Yorgunum…
Sadece bedenim değil,
içimde susturduğum bütün cümleler yorgun.

Gülümserken sakladığım kırgınlıklar,
“İyiyim” derken yuttuğum acılar,
kimse üzülmesin diye
kendimden eksilttiğim yanlarım yorgun.

Her sabah yeniden başlamaktan,
her gece aynı düşüncelere yenilmekten,
anlaşılmayı bekleyip
susarak anlatmaya çalışmaktan yorgunum.

Bazen hiçbir şey olmamış gibi davranmak,
insanın en ağır yükü oluyor.
Kalabalıkların içinde yalnız kalmak,
kendi sesini bile duyamamak gibi…

Kimse bilmez;
bir insanın omuzlarında
kaç yarım kalmış hayal,
kaç söylenmemiş söz,
kaç gizli vedâ taşıdığını.

Ben biraz hayattan,
biraz insanlardan,
en çok da güçlü görünmek zorunda kalmaktan yorgunum.

Ama yine de içimde
küçük bir umut saklıyorum.
Belki bir gün,
hiçbir şeyi anlatmak zorunda kalmadan
anlaşılırım diye…

Yorgunum, evet.
Ama hâlâ buradayım.
Belki de insanın en büyük gücü,
tam vazgeçecekken
bir kez daha ayağa kalkmasıdır.