Henüz okumadığım bir kitap var,
Tozlu bir rafın sessizliğinde bekleyen.
Belki bir satırında kendimi bulacağım,
Belki de kaybettiğim bir parçayı yeniden.

Henüz bilmediğim bir şehir var,
Adını dahi duymadığım sokaklarıyla.
Bir gün yolum düşecek oraya,
Ve içimdeki yorgunluğu alacak rüzgârlarıyla.

Henüz görmediğim bir manzara var,
Gözlerimi hayranlıkla susturacak.
Bir akşam vakti karşıma çıkıp,
Kalbime uzun uzun huzur bırakacak.

Henüz tanışmadığım bir insan var,
Ruhumun sessizliğini okuyacak.
Kelimeler tükenince bile,
Gözlerimden geçenleri anlayacak.
Belki uzaklarda bir yerde şimdi,
Benim gibi bir bekleyiş taşıyor içinde.
Habersiz birbirimizden geçiyoruz hayatı,
Aynı gökyüzünün altında, farklı iklimlerde.

Henüz yaşamadığım bir gün var,
Takvim yaprakları arasında saklanan.
Uyandığımda her şeyin değiştiğini hissedeceğim,
Karanlığın ardından ışığa çıkan.

Henüz adını koyamadığım bir mutluluk var,
Ne zaman geleceğini bilmediğim.
Ama varlığını hissediyorum bazen,
Gecenin sessizliğinde, kalbimin derinliğinde.

Çünkü hayat yalnızca yaşadıklarımız değil,
Biraz da bizi bekleyenlerdir.
Biraz umut,
Biraz merak,
Biraz da yarına bırakılmış düşlerdir.
Bu yüzden vazgeçmem yol almaktan,
Yollar uzasa da, geceler çoğalsa da.
Bilirim;
Dünyanın bir yerinde bana ait bir cümle,
Bir şehir,
Bir insan,
Bir gülüş bekliyordur mutlaka.

Ve ben her yeni güne
Biraz daha inanarak başlarım.
Çünkü umut,
Henüz karşılaşmadığımız güzelliklerin
Sessizce bizi beklediğini bilmektir.
Kim bilir...
Belki de aradığım her şey,
Bana doğru yol alıyordur.