Ben seni dört mevsimde sevdim...
Mevsimin ilk karı düştüğünde, bembeyaz sevdim.
Ayazın ortasında, buz tutmuş dağların eteklerinde,
Tek başına kafa tutan o mağrur Kardelen gibi,
Zarafetle, sabırla ve sadakatle sevdim.

Ben seni dört mevsimde sevdim...
Güz geldiğinde, dalında usulca sararan o yaprak gibi.
Rüzgarın en ince esintisine kapılıp yere düştüğünde,
Can çekişerek değil, hasretle toprağına kavuşması gibi sevdim.

Ben seni dört mevsimde sevdim...
İlkbaharda yeryüzüne gözlerini açan rengarenk çiçekler,
Ve gökyüzünü şenlendiren kuşların cıvıl cıvıl ötüşü gibi;
İçimde durdurulamaz bir neşeyle, uyanan doğayla sevdim.

Ben seni dört mevsimde sevdim...
Güneşin kavurucu, gölgesiz sıcaklığında;
Çölün suya, tenin güneşe duyduğu o dinmeyen sızıyla,
Hiç sönmeyecek bir kor gibi, yandıkça yanan bir aşkla sevdim.
Ben seni zamanın ötesinde,
Yılın her gününde, her nefesinde sevdim.
Bugün günlerden mevsim ve ben seni
Sevdikçe sevdim...

Silezya