Elimde kâğıt ve kalem,
Yüreğimde biriktirdiğim özlemlerim…
Gözlerimdeki hüzün ve kırgınlıklarla
Sana söyleyemediklerimi
Döküyorum beyaz sayfalara…

Saat gece yarısını çoktan geçti,
Yokluğun;
Keskin bir ayaz gibi üşütüyor tenimi.
Düşündükçe artıyor içimdeki sızı,
Gözyaşımla ıslanan yastığımda
Ümitsizce uykuya dalıyorum yine…

Cesaretim yok artık;
Ne hayal kurmaya ne de
Kavuşulması imkânsız aşk masallarına…
Yıkık bir duvar gibiyim,
Rüzgârın fırtınasına kapılmış
Savrulmuşum oradan oraya…
Senden eser kalmamış,
Sadece yüreğimde
Bitmeyen bir sızı…

Seni unutmak değil,
Seni sensiz yaşamak acıtıyor yüreğimi…
Adını zihnimden silmeye kıyamazken,
Yokluğuna alışmak zorunda kalmak…
İşte en ağır yüküm bu.

Biliyor musun sevdiğim, ben hâlâ
Sana yazdığım bu satırlarda
Kayboluyorum her gece…
Bilinmez bir yoldayım,
Yapbozun eksik parçası gibiyim;
Tamamlanmak için
Beni bulmanı bekliyorum…

SİLEZYA