aşinayım fazlasıyla
belki gözlerimde değil ilk insan
topraktan sütun mermerden mezar
ahitlerin içine düşmedi aklım
görmedim bir beden kılıçtan keskin
oklar ile yırtılan semayı bilmem
yorgun bir dua üzgün bir haykırış
tebdili kıyafet ruhlara ilişmeden
ne sessiz bir koy ne kırgın bir dalga
ahşap gemilerden sarkmadı başım
çıkmadım hiç sefere evimden uzak
ne kış gördüm ne bahar
aşinayım fazlasıyla
yoklukta ben sürgünde ki o cefa
aşinayım diyorum
bilmediğim acılara
çünkü yenilen aynı ekmek
dinlenilen aynı eda
farkına varılmayan aynı hayat
senide bekleyen toprak ,baktığın gök aynı
yıkandığın suyun rengimi değişti
doğan her insan gibi bulaştı bilmem ne bela
derdi de bir dermanı da
aşinayım
görmesem de gözlerimde aynı resim
kulaklarımda aynı ses
kalbimdeki o eşsiz tona
aşinayım hepimizi bekleyen o aynı sona