Öyle bir meydi ki benim içtiğim,
Şeker mi, şerbet mi, zehir mi bilmem.
Yürüyerek rüya gibi geçtiğim,
Derya mı, deniz mi, nehir mi bilmem.

Bir çile ki doyum olmaz tadı var.
Ömrün her zerresi bitmez yadı var.
Ne izi, ne sanı, ne de adı var,
Düğün mü, bayram mı, kahır mı bilmem.

Bazen tükenişe döner yönümüz,
Bazen umut ile doğar günümüz,
Kerem’i gölgede koyar ünümüz,
Bu bir başlangıç mı, ahir mi bilmem.

Gönülhanem surdan kale misali.
Dövülmüş yıllarca nadir emsali.
Ayağım yolundan kestim keseli,
Yitmek mi benimki, zuhur mu bilmem.

Üç vakte dem vurdu falcının dili.
Kimi der bir bilge, kimi der deli.
O bile bilmedi gün, ay ve yılı,
Dedi bir gerçek mi sihir mi bilmem.

Mesut’um şiirin kıyısında sen.
Her hece, her mısra sayısında sen.
Şairin özünde, mayasında sen.
Yazdığım her kıta mahir mi bilmem.

Mesut ALTUNKAYNAK