​SİYAH VUSLAT

​Gözlerinden dökülen ateş beni saracak;
Böyle yanıp tutuşup pişecek mi bu yürek?
Kader denilen yolda sabır beni yoracak,
Nihayete varmadan taşacak mı bu yürek?

​Gece ile dövüştüm şafağı sökmek için,
Zaman cellat kesildi kanımı dökmek için.
Ölümü yoldaş ettim kaleni yıkmak için;
Bu savaşın sonunda düşecek mi bu yürek?

​Ömrümü sürüklerken zamanın dar geçimi,
Gücünü de tartmaz ki sabrımın son biçimi.
Bir infaz fermanıdır bu aşkın her seçimi;
O vuslatın önünde koşacak mı bu yürek?

​Lâl oldu feryatlarım, sustu içimde boşluk;
Gözlerime mil çeken şu zifiri sarhoşluk.
Arşın sarsılmaz tahtı, sanki bende bir hoşluk;
Azrail’in elinde coşacak mı bu yürek?

​Yıldızlar küle döndü, gökyüzü duman duman;
Varlığımın bendini yıktı geçti bu zaman.
Arzın kara bağrında bulamazsam bir liman,
Makberimi derinden eşecek mi bu yürek?

​Zamanın sarnıcına kanlı mühür vurulsa,
İblisin soluğundan kirli tuzak kurulsa,
Güldecan’ım, hesabın kıyamette sorulsa;
Durmadan o yarayı deşecek mi bu yürek?
Yoksa göğe sancağı asacak mı bu yürek?

​GÜLCAN ŞAHİN