Şimdi suskun bir akşam
Kalbimde taze yaraların kokusu
Bir şarkı düşüyor içime
Adı “söyleyemediklerim”

Gidenin ayak sesleri çoktan sustu
Ama yankısı duruyor içimde
Sorular büyüyor gecede
Cevaplar hep uzağa bakıyor

Bir zamanlar günaydınlar vardı
Uyurken bile izleyen gözlerin
Şimdi uykularımdan
Senin sessizliğin uyanıyor

Yolum uzun biliyorum
Kırıklarım daha yeni
Kanayan yerlerimle yürüyorum
Ve her adımda biraz daha
Kendime dönüyorum

Geceler uzun, düşünceler yorucu
Bir filmi açıyorum mesela
Bir şarkı çalıyor usulca
Ve sen düşüyorsun aklıma
Oysa ben unuttuğumu sanıyordum
Kalbim, beni kendimden iyi tanıyor meğer

Bazen soruyorum içimden
Gitmekle sustu mu kalbin?
Bensiz mutluluğu buldun mu?
Sonra susuyorum…
Çünkü bazı cevaplar
Acıyı biraz daha büyütüyor

Ben ise burada
Düşlerimin arasına saklanmış bir parça cesaretle
Yeniden yürümeyi öğreniyorum
Toplayıp kırıntılarını kalbimin
Kendime bir yuva kuruyorum içimde

Belki bir gün
Aynı şarkı çaldığında
Gözlerim dolmayacak artık
Sadece hafif bir rüzgâr gibi
Geçip gidecek hatıralar

Ama bugün…
Bugün hâlâ tazeyim
Hâlâ kanıyor içimde bazı cümleler
Ve ben, her şeye rağmen
Şunu fısıldıyorum kendime:

“Ben elimden gelen en güzel hâliyle sevdim.
Ve şimdi,
Kendimi incitmeden iyileşmeyi öğreniyorum.”