1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
138
Okunma
Karanlıklar içinde kalıp da
Yoksa şikâyet,
Esen rüzgârdan yoksa gam;
Alıştım artık gecenin diline,
Suskunluğun sesini tanıyorum.
Adını anmadan geçen zaman
Beni eksiltti sandım önce;
Meğer dayanmayı öğretiyormuş,
Sessizce…
Ne vazgeçmeyi bildim,
Ne tamamlanmayı sensiz.
Kırılmadım karanlığa,
Kırıldım sadece
Gelmeyişine…
Çünkü ben beklemeyi öğrenmedim senden önce,
Dayanmayı öğrendim yokluğunda.
Ve hâlâ buradaysam,
Bir sebebi var elbet:
Kalbim vazgeçmeyi bilmiyor.
Belki de umut dediğin şey
Bir gün gelmek değildir;
Gitmeyen bir inat gibi
İçimde kalmandır…
Belki özlem denen sözcük
Gelmene değildir;
Gitmenle gelişen,
Bende gizlidir…
Turgay Kılıç
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz