RUHUMUN AYNASI

Sana geldim ey ruhumun aynası,
Günahın yükü omuzda, gözüm sende utangaç...
"Ay doğmuş" dediler göğün sinesine,
Ben Seni düşündüm, "O’dur" diye yandım her zerrene.

Bakamam bu hâlde iken, büktüm boynumu,
Yetim bir gözle, öksüz bir gönülle buldum yolunu.
Bilirim; Sen yetimi seversin, yetimlere sığınaksın,
Ben bir öksüz kul, Sen ise gönlümdeki mutlak varlıksın.

Uzatmışım boynumu, hüküm Senindir bugün,
İster kılıçla kes nefsimi, ister şefkatle eyle düğün.
Dilersen bir yetim başı okşar gibi dokun derinlerime,
Öyle bir gir ki ruhuma; ne beden kalsın, ne de ben bende.

Her zerrem Sen’in hükmünde, yakıp kül eyle;
Toz duman olayım, karışayım Sen’inle.
Ey dünyamın Güneşi, ey gönlümün Ay’ı,
Seninle buldum hiçlikteki en büyük payı.

Ateş desem Sen’den gelir, gül desem Sen’den,
Razıyım nârına da, nûruna da... Geçtim bu tenden.
Beni bir daha öksüz koyma, bırakma hasretine,

Dayanamaz bu gönül, ayrılığın o ağır yüküne.
Ben razıyım kendimden geçip, hiçliğe varmaya,
Yeter ki Sen olasın bende, ben boyanmışım Sen’in boyana...