Ne çok putum varmış benim
bağlandığım her ne varsa
yolunu gözlediğim
gece gündüz özlediğim
yeni fark ettim
ah
ne yazık, bu geç yaşımda...

Ne çok üzülmüşüm
ne çok meraklanmışım
kendimden
ne kadar uzaklaşmışım
vay
halime diyorum şimdi
yeni anladım...

Nerelere gitmişim
nerelerde aramışım
bilmediğim o şeyin kıvılcımını
gözlerimi,gözlerimi bırakıp da rehine
başkasının gözleriyle
kendi gerçekliğime âmâ kalmışım...

Tüh ki ne tüh
vah ki eyvah diye diye
harcadığım umutlarıma kırık hayaller almışım
almışım da sol göğsümde saklamışım
meğer onlar da ben de
harap bir bina ortasında kırık dökük duran
hurdaymışım...

Kimlere güvenmişim
elimi uzatmışım
elini tutup peşinden gitmişim
önce bulutların üzerine yükselmişim
ardından tepe üstü yere çakılmışım
vay canına be
ne budalaymışım...

Putlar putlar
dört bir yanımı sarmışlar
şuurumu ablukaya almışlar
soymuş soğana çevirmişler aklımı fikrimi
en mühimi de kalbimi
delik deşik edip ortada bırakmışlar...

Yıkılsın artık hepsi birer birer
bıraksınlar beni
bırakayım ben de onların peşini
koklamıştım minicikken bir köpeğin leşini...

İşte bitsin diyorum tüm kalbimle
temiz hayat putsuz ve hudutsuz
ölüm gibi özgür ve rahat
uykuya dalış kadar ferah ve geniş
yapmayacağım bundan böyle hiçbir puta serzeniş...

Allah ile arama girdiler sıra sıra
ruhumun neşesini yediler ısıra ısıra
yatsaydım up uzak bir yere küçücük bir kulübede
boylu boyunca kuru hasıra
istemezdim bir dilim ekmeği bir kap yemeği bir tas suyu
versinler isterdim bana yalnızca çocukluğumun öğle uykusunu...


Gülhan Çeliktaş