yazdır, hakim bey, yazdır karar diye,
kaydı tutulsun tüm söylediklerimin,
gözyaşlarımla dökülsün söyleyemediklerim.
boğazıma dursun sustuklarım...
benim geleceğimi çalanlardan davacıyım
ama suçlu olan benmişim, öyle mi?

söze gerek var mı, hakim bey?
bilinir ki buralarda sahipsizlerin sözleri kaybolur,
adalet terazisinde ağırlığımız yokmuş gibi.
peki neden ben suçluyum, sizce?
elimden alınan sadece benim çocukluğum değildi,
geleceğim öylesine avuçlarımdan kayıp gitti.
onlar her şeye kadirler öylemi.
gülüşlerimi çaldılar benim hakim ey... gülüşlerimi!

şimdi bana gülmeyi öğretmeye kalkmayın,
hangi yasa maddesinde yeri var, bilmem.
bilgisizliğime verin, hakim bey,
ama unutkanlığı ma değil!
çünkü hiç unutmadım, unutamadım.
içimde donmuş bir nehir gibi akıyor hatıralar,
kirpiklerim bile ıslanmaktan yoruldu...
asık suratlı oluşum benim suçum mu?
bana gülmeyi unutturdularsa suç benim mi?
söyleyin, hakim bey ben bilemedim,
ben hiç bilemedim.

bakın hakim bey,
biz, yokluklar içinde bile sevgiyle büyüdük,
ama öyle bir gün geldi,
sevgiyle tamir edilemeyecek yaralar açtılar.
biz nasıl bu kadar kırıldık, nasıl bu kadar eksildik, bilemedim.
parça parça, bölük pörçük olmuşuz...
içimde yankılanan bir boşluk var,ahla dolu...
benim içime içime sakladığım gülüşlerimi,çaldılar,
çaldılar hakim bey çaldılar...
şimdi karar sizin.
söz sizin,
kalem sizin.
ama adalet kimin, hakim bey?
adalet kimin,
onu kim yazacak?

Mehmet Demir