2
Yorum
7
Beğeni
0,0
Puan
37
Okunma
yok artık.
kalmadı hiçbir şey.
nefesler tutuldu,
sözler düğüm…
zaman,
yine baş aktörü olanların
ama hiç renk vermez yüzüne.
gözyaşları bile
yalnızken akar.
gülümsemedi hiç.
çünkü gülecek bir anı da olmadı.
kendince biriydi işte,
öylesine…
sıradan.
hayat deyip geçemiyoruz ya,
işte orada takılıyor içimiz.
ulaşmaya çalışıyoruz
zamana
ve o an’a
hem de koşulsuzca.
yok işte yok
ses yok artık.
sussan yara,
söylesen başka bir yara.
eskiden kalan resimler silinmiş,
kayıt yok artık.
düşünsene, sen yoksun.
ben de yokum.
onca var içinde
kaybolduk.
yokluktan yok olduk.
bir varlığın içinde
yok gibi yaşadık.
bilemedik…
anlayamadık.
ne dersin,
yitip giderken böyle
sessizce…
uyanır mıyız bir gün,
başka bir sabahın koynunda?
ikimiz.
yokluklara rağmen…
varmışız belki.
*
Mehmet Demir
25717
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz