Ne yemyeşil bahçede ne çiçekli tarlada
karanlık sokaklarda yürümek istiyorum

gölgem kadar ıssızım ölüm gibi sessizim
uyutulmayı bekleyen zavallı bir köpeğim

ruhum gövdeme küskün derdim kendimle
derdimi paylaşamam kendi kendimle bile

bunca üzüldüğün yeter artık diyen
solgun bir sokak lambası kulağıma eğilen

gece tek dostum karanlık arkadaşım
söylemekle artar susmakla azalır acım

sessiz çığlığımı yalnız ben duyuyorum
ruhumda bin yıllık ıstıraplar taşıyorum

ne zenginlik ne gezmek dünya ülkelerini
bırakmak bağlandığım ne varsa hepsini

gecenin karanlığı arındırsın içimin kirlerini
konteynırlara bırakayım bitmez kederlerimi

ruhumdaki görünmez yaralar bir bir kapansın
gözbebeklerim karanlığın beşiğinde sallansın

Ne yemyeşil bahçede ne çiçekli tarlada
karanlık sokaklarda kaybolmak istiyorum...




Gülhan Çeliktaş