Bu dünyada her şeyin mutlak bir çaresi var sanırdım
meğerse bu bir illüzyonmuş henüz farkına vardığım
dünya çare yeri değilmiş arayıp bulamadıkça anladım
boşuna döndüm durdum bulunduğum yere vardım...

Çaresizmiş maalesef dostlarım bazı problemler dertler
annesiz babasız kuşlar aç bilaç ağlar yuvada bekler
her hastalık iyileşir zannederdim devası vardır derdim
şifa bulmayan hastalıklarla pençeleşen insanlar gördüm...

Herkes herkesi sevebilir diye umudum vardı daima
sevgi doluysan muhatabın da seni severdi en sonunda
sevemeyen kalplerin kapısından rahatça girilemezmiş
rızasız bir çocuğun saçları bile okşanıp sevilemezmiş...

Sokak hayvanlarının bakımını üstlenseydi belediyeler
verilseydi planlı şekilde yemlikler konulup artan yemekler
göstermelik birkaç kulübe yapmak değil ki marifet
kalıcı çözüm olsaydı olur muydu acaba aç canlıda hiddet...

Aklım ermiyor artık bu dünyanın gidişine gelişine
bu hayvancıklar niye çıldırdı,aramızda sakince dolaşırlardı
derdim ki insan açlığa bir gün dayanıyor da iftar ediyor
bu zavallıcıklar sokaklarda sessiz dilsiz perperişan geziyor...

İnsan aç kalınca ona buna saldırıyor onlar ise sabırla bekliyor
şimdi ne oldu da bu sakin canlılar insanlara saldırıyor
frekans mı yolluyorlar yoksa sopayla mı dövüyorlar delirtiyorlar
bizim köpeğimiz vardı dövseler bile ağlayıp kuyruğunu kıstırırdı...

Bu dünya keşmekeş kaos karmaşa,hani savaşlar bitecekti
bunca iyi insan yollara dökülüyor,bir türlü mesele çözülmüyor
yaşadığım şu kısacık hayattan aklımda kalan tek bir şey
hiç çözümü yokmuş bazı şeylerin meğerse hey babam hey !..




Gülhan Çeliktaş