içimde garip ve tanımsız bir şiir var
ama söz şiire dönmüyor...
ya da şiir söz olamıyor
kocaman derin bir boşluk ve boşluğu tanımlayacak öyküleri kaybetmiş gibiyim
konuşmaya yeni başlamış ama sözcükleri henüz zulasına dolmamış çocuk misali dolanıp duruyorum tuşların üzerinde
kendimle kaçak dövüşüyorum, itiraf etsem ruhum zihnimin mahpusuna düşecek
sussam, zihnimin gürültüsünden kalbim çatlayacak
şiir diyorum
öyle oturup yazılmıyor,
içine sevgili gerekiyor
şarap gerekiyor
özlem gerekiyor
aşk gerekiyor
kaç şiirden devşirdim bu adamı hatırlamıyorum
kaç şiir yazdım aşksız sevdasız sayamadım
şimdi
gecenin koynunda sallanırken bir o yana bir bu yana bedenim
yakalayacağım hecelerden kelime ve kelimelerden cümle yapıp döküleceğim satırlara
insan kendi gönlüne ne kadar yabancı olabilir ki
kaç yaşında terk eder gülüşlerini
sabahsız bırakır mı güneşi
susuz bırakıp kuruttuğu sardunyalardan özür diler mi her gün
asılsız ihbarlarla geçiyorken ömrü
şiiri mi sevgiliye yazar, sevgili mi şiir olur kendini yazdırır
onu da bilemedim
öyle işte
şiirim
duygusunu yitirmiş dizelerden oluşuyordu ve
sana dertleneyim dedim, şiir tadında
kendi başıma
şiir beni
ben şiiri kaybetmişten bu gece
belki maruzatımı duyar da
üç beş kelime ilişiverirler yamacıma
Biraz ondan biraz bundan bahsedip
sözü şiire ve aşka getirirler
Belki
hatırlarım, tek notadan şiir yazmayı
tek kelimeden aşk olmayı