Yürek, kendi rasathanesinden gözlemlediği yaşanmışlıkları, olayları  hüzünsel acı ve duygusal hareketlilikleri (inişler çıkışlar) kendi donanım ve edinimleriyle her gecen gün kelime haznesindeki artışlarla şiirin debisini arttırıyor.Derinlik kendini fazlasıyla hissettirmeye başlıyor. Sözcüklere yükkenen kostümler (anlamlar) farklı boyutlara geçerek duyuları da değişik seslere dönüştürüyor.

Sonra da sesler ahenk dediğimiz şeyle tamamlanır  şiirsel kostümün yakasına iliştirilerek öbekler ve dizeler hâlinde şiir olarak vitrindeki kendi yerini alıyor. 
...

Her mevsimin kendine has bir kostümü var.İnsanın da tıpkı mevsimler gibi çok çeşitli hâlleri var ki belki yaratılış özelliğimizden olsa gerek tek düzelikten muaf tutulmuştur.Yani monotonluğa yani sıradanliga asla yer yok.Aksi hâlde bir bir robottan farkımız kalmazdı.

Tersi ile kâim olan bütün kavramlar hayatın bir köşesinde bizi bekliyor.

Yeri gelecek üzülecek hüzünle hemhal olacağız.Yeri gelecek sevinç çığlıkları atacak mutluluk gòzyaşlarına boğulacağız. Yeri gelecek isyan edecek ne varsa kırıp dökeceğiz.Bu minvalde kostümler sürekli yer değiştirecek bambaşka bir renge bürünecek.

İnsanın kostümü içidir.Duruma gòre tepki vererek gòzlere, dudaklara ve yüzümüzün tamamına akseder.Kâh bulutlanır kâh karalara bürünürken, kah tüm sevecenliğiyle gülüşlerinde bir renk cümbüşü oluverir.

Şairin şu dizeleri herseyi özetliyor başkaca bir söze hacet bırakmıyor aslında.

"Bakışımın ucunda kapı gölgeli mesafeler
dil kuyusu
ki,
Ölenler,terkedenler
Çöl yatağına yalnızlığı çizerken
Ruh uçar beden duasıyla kalır
Takvimlerden geri alınan adımlar
Dün yorğunluğuyla ıslatır yaşamın
kırık ayağını."

ve asıl kostüm yer değiştirken giyelecek."Ruh uçacak, beden duâsıyla kalacak"


Tebessüm ve dostlukla hep.

bir umut ekmiş yüce duygular
belki de baharı muştalar cemreler
çiçekleri açmış bahar elinden
gülleri kokuyor ta derinden


hepsinin ziyası güneşten
hayat kaynıyor bütün alem O'ndan
bak sonsuza evren
içinde bir ben birde sen
her şeye bakan
topraktan alıp
göklere veren
Mevlana şükründen
dönüyorum sırrı içimde
gahi ağladım, gahi güldüm
fermanı yüce insanız bizde

her zaman bir ayak çukurda
tutunduğumuz dalda
vakti gelince kurumakta
hayat bu;
düşenlerle, kalkanlarla
el ele gönüllerde bir cem
döneriz
ruhu göklerde
"aşk" hep O'ndan yana

Bu öznesi güzellik duygusu mistik havası suyu sevgi olan naif şiiri ve değerli
şairimi tebrik ederim.

Muhteşem bir derinlik okudum.

Hep saygı ile.







Ahmet KARA tarafından 3/14/2021 12:35:23 AM zamanında düzenlenmiştir.