4
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
1469
Okunma
Bir zemheri aşkıydı benimki…
Soğuk ayaz, donmuş sokaklar.
Dudağımdan kaldırımlara buz kesilmiş şiirler dökülüyordu.
Oysa ki ben şair değildim.
Bardağa bırakılmış bir buz gibi eridim yokluğunda.
Üşüyen ellerimi ısıtsın diye yağan kara sarıldım,
Diz çöküp soğuk, kara taşlara
Sessiz feryadımı karşı dağa bağırdım.
Ağlarken sessiz, soluksuz ruhumda
Can yakışlarını Hakk’a çağırdım.
Ellerim, soğuk ellerine değdi diye
Elimi yüzüme kapatıp utanca sarıldım.
Kalbimde, kendi benliğine sığmayan,
Edebe bürünmüş duygular vardı.
İçim dışım kan ağlarken
Yüreğim, ayaz yüreğinde esir kaldı.
Karanlık, bir şehir kalıyordu aklımda,
Kış bitse de baharlar gelmeyen.
Çiçekler açsa da hâlâ kardan,
Yine de gönül vazgeçmiyor
Tek utanmışlığım olan o yârdan!..
5.0
100% (9)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
