Bilirim…
Aşk, bir Mecnun misali delilikti belki,
Belki de biraz aptallık…
Benimse yaşadığım,
En büyük pişmanlıktı.

Ne gecelerin
Ne de gündüzlerin bir anlamı var artık.
Bilirim, aşk meşakkatli bir yoldu
Ve bu yolu yalnız yürümek,
Daha da meşakkatliydi.

Ey sevgili...
Şayet gideceksen
“Gitmelerin de bir kaidesi olmalı,”
Veysel Karani gibi çölleri aşırıp da
Gül cemalinden mahrum etme beni.
Eyyûb’un çilesi gibi sabır yükleme ömrüme
Yusuf’un kaderi gibi
Kör kuyulara terk etme beni.
Yunus’un yalnızlığı gibi
Derin denizlerin karanlığında
Balıklara dost etme yalnızlığımı...
Ashâb-ı Kehf misali
Yıllara mühürlenmiş uykularda bırakma ruhumu.
Ne olur sabır yükleme ömrüme
Ben hâlâ
Bir çift güzel sözle dirilecek kadar aşığım sana
Ne kuyular istiyorum senden
Ne de karanlık denizler.
Ne de zamanın unuttuğu mağaralar.

Sadece
İçimde biraz ışık kalsın,
Bir umut dokunsun alnıma
Ve sen beni en çok sevildiğim yerde
Senin var olduğun aydınlık bir dünyada bırak.
Sabır yükleme ömrüme.