Bir gün öleceğim, biliyorum!
Vuslata doğru ,yürüyeceğimi,
Diz kapaklarımda, secdeye varacağımı.!
Ahir zamanda, sessizce,
İnsan eli değecek...
Ölüm tabutuma...
Soğuk rüzgarlar esecek, tepemde!
Akbabalar, inlerinden çıka gelecekler,
Dönenceler, serecekler gökyüzüne.
Sanki, av partisi var.
Kanat açmışlar, ölümüme...
Sesizleşti, çığırtkanlığım.
Diken üstündeyim...
Kabuslarım, gerçeğe dönüşüyor...
Bu, nasıl bir ab-ı hayat.
Kelle koltukta gibiyim.
Ucsuz bucaksız, dingil yanlızlığımla,
Tilkilerin kuyruğuna takılı, tenekelerin sesleriyle,
Uyanıyorum gerçek aleme.
Rüzgarların tiz ıslıkları,
Suyun emsalsizliği, yüzüme vuruyor.
Ne yana dönsem, hep bir hezimet!
Neye elim bulaşsa, hep kuru bir dal!
İyice kendimden geçiyorum...
Ne vakit, toprağı hissedeceğim,
Ne vakit, soğuk bir vücut bulacağım,
Bilmiyorum bilemiyorum...
O kadar, can havli içindeyim ki!
Dalından koparılmış, gibi hissediyorum.
Ne çare var ki, kendimden sıkıldım.
Bu, iki yüzlülüklerimden,
Bu, dengesizliklerimden,
Hele ki, başı bozuk sevmelerimden,
Acep, ölüm ne zaman gelecek?
Düşsem, kalkamazsam, hiç bir vakit.
Öylece yerden seyredeyim ,
Akbabaların dönencelerini.
Belki, ölüm çare olur bana,
Hazır gitmişken belki,
Sevmeyi öğrenirim....

#Peryasız

Instagramsayfası= #peryasiz