Zamanın gözlerinde
Bakışlarda aydınlık
Açıyor sevgiye güller

Bir yağmur ezgisinde ıslanır

...

Durdurabilsek zamanı,yakalayabilsek senelerin hayatımızdan uçuşunu.
Çok zor bir istek ,biraz hayallerle süslü….
Onları mümkün kılmanın çarelerini arasak hayatta..
Hayattan en çok yorulduğumuz zamanlarda.


...

Artık ıstıraplar, acılar bitecek
Artık mutluluk hiç bitmeyecek
Diye umut ederken
Mutluluk sırra kadem bastı


...

Mutluluk bir papatyanın gülümseyişinde
Günebakan çiçeklerinde
Bir karıncanın ayak izlerinde
Mutluluk Allah'ı gördüğün her yerde


...

Mutluluk çok uzakta değil
Baş koyduğun seccâdende
Mutluluk göklerde değil
Semaya açtığın ellerinde..


...

Haram oldu bana sevmek
Kaderim oldu beklemek
Şimdi mutlu musun felek

Bağrımı yaktın acıttın

...

Öğrencilerim de ben de mutlu olurduk Sait Faik’in “Hişt! Hişt!” öyküsünü okurken. Öykücülüğümüzün bu temel direği öyle okuyucuyu heyecanlandıran, meraklandıran olaylar anlatmaz öykülerinde. Alır sıradan yaşamın bir yönünü o doyulmaz diliyle anlatır. Onun için olay değil anlatım önemlidir. Akıp giden sizi adeta çarpan anlatım.
Türkçe ya da Edebiyat dersine girdiğim her sınıfta okurdum bu öyküyü. İlgiyle dinlerdi öğrenciler. Teneffüse çıkınca da başlarlardı birbirinin arkasından “Hişt! Hişt!” demeye…
Ve şöyle bitiyordu okuyana “yaşam sevgisi” aşılayan o öykü:
“Nereden gelirse gelsin dağlardan, kuşlardan, denizden, insandan, ottan, böcekten, çiçekten. Gelsin de nereden gelirse gelsin! Bir hişt sesi gelmedi mi fena. Geldikten sonra yaşasın çiçekler, böcekler, insanoğulları.

...

Kangren olmuş ayaklarım tutmuyor,
Öyle mecalsiz, öyle yorgun kaldım,
Sanki asırlardır ayrılıkları sırtladım.

Tatsız dünya ve içindekiler,

...

bi yolu olmalı kapıları açmanın zor da olsa
üfleyi üfleyi yara da ateş kül olmalı
önce nefes sonra allaha kul olmalı

...

Doymak aşka, hapsetmek tutkuyu yürekte.
Hayat denen yol hangimize kaç yıl acaba !
Otuz mu ? Yirmi mi? kırk mı?
Daha mı az yoksa daha mı fazla,
Kim bilebilir ki aslında!

...