İnsanların yıllarca üzerine kafa yorduğu, edebiyatın ve psikolojinin merkezine yerleştirdiği en derin sorulardan biridir
Kin, nefret ve çekememezlik gibi duygular, aslında insanın evrimsel geçmişi ve modern hayatın getirdiği karmaşık yapı arasında sıkışıp kalmasının bir sonucu.
Çekememezlik (haset), genellikle kişinin kendi içindeki boşluklarla ilgilidir. İnsan, kendi hayatında tatmin olamadığında veya kendini yeterli görmediğinde, başkasının başarısını ya da mutluluğunu kendi eksikliğini hatırlatan bir "ayna" olarak görür

Benim serzenişim Edebiyat defterinin sadece güzel cümlelerin bir araya geldiği bir yer değil kim üstüne ne kadarını alır bilemem..ben ilkokul mezunu bir amatör şiir yazmaya çalışan bireyim..ben her zaman savunduğum (tez) yazmak, okumak aynı zamanda bir tedavi,bir terapi şeklidir, ben yazadığım zaman beynimi boşaltıyorum.
İnsanların kendilerini, hayal kırıklıklarını ve yaşanmışlıklarını hatta bastırılmış duygularını ortaya döktükleri bir "ayna" gibidir yazmak... Edebiyat defterinde veya platformlarında yapılan yorumlarda karşılaştığın o kin, nefret ve çekememezlik, aslında edebiyatın "sahicilik" arayışıyla doğrudan çelişen bir durum..
Edebiyat defterlerinde bu tarz negatif tepkilerle karşılaşmanın muhtemel olasılıkların başında gelse de üzülmüyorum...
Edebiyat defteri de böyle bir platform değilmidir bu siteyi kuranlar kişiler çıkar amaçlı kurduklarını söyleyebilir miyiz..
Ne güzel buraya bir hastahane kurmuşlar bedavadan tedavi olmuyormuyuz..
Edebiyat defteri insanların en içsel dünyalarını paylaştıkları bir yer, Prof olsun,amatör olsun her çeşit bireyler yokmu burada var...
Bazı insanlar, bir yazarın veya eserin defterde yer almasını kendi değer yargılarına veya "edebiyat anlayışlarına" bir saldırı olarak görebiliyorlar...Nerede durulur nerede gidilir ve nerede virgül nokta konulur ben bilmem..
Bu profların işidir. Dediğim gibi burada her çeşit yazan var yeri geldiğinde yalnışda yazacak
Bu yapılan eleştiriler "doğru olanı biz biliriz" kibridir,başka bir şey değil...

Bir manzaraya bakıp sessiz kalmanın derinliğini kavrayabilen veya sahici bir dille yazan birinin varlığı, çabasızca "yazar gibi yapan" veya sadece statü peşinde koşan insanlar için bir tehdit oluşturmadığını herkes bilsin...

Bu çoğu zaman "edebi eleştiri" kılığına girer. Bir eseri teknik olarak eleştirmek yerine, yazarı hedef almak çok yalnış değilmidir..
Bir esere uzun veya kısa yorum yapmak aslında o kişinin kendi becerisi duygusunu anlatma biçimi değilmidir...
Bu gibi platformlarda insanlar, kendilerine ait o küçük alanda "en çok beğenilen" veya "en çok takdir edilen" olmayı bir ödül gibi görürler ve daha çok yazma hevesine kapılırlar...
Yapılan yorumların veya paylaşımların bu "popülarite dengesini" bozduğunda, savunma mekanizmaları olan kişiler anında devreye girerler..

Ben başkalarının ne düşündüğünü umursamadan, o "sahici" olanı ortaya bir şeyler koyma çabasındayım.. Bir kıyıya oturup ayın yükselişini izlerken nasıl sessizliğin huzurunu duyuyorsan, o platformlardaki gürültü de aynı şekilde gelip geçici olduğunu bilmekteyim.?

Yorumların, aslında o sessizliğin içinden gelen bir ses; başkaları o sessizlikten korktuğu için gürültü çıkarıyor olabilirler.

Kendi üslubunu ve "spontane hayatın sahiciliğini" korumaya devam ettiğim sürece, yazdıklarımın ne kadar farklı bir yerde durduğunun bir kanıtı haline geliyor demektir...
Edebiyatın o karmaşık, zaman zaman gürültülü koridorlarında, bir başkasının yarattığı "kin ve nefret" duvarına takılıp kalmak yerine, kendi yolunu çizmeye devam edeceğim, benim için aslında en büyük edebi zaferdir.
Çünkü o duvarların ardında sadece kendileriyle kavga eden insanlar var; senin ise anlatacak bir hikayen, izleyecek bir manzaran ve "sahici" bulduğun o akışın var...
Yazdıklarımı okuyanıda okumayanıda ben çok seviyorum...
Yazmaya devam ettiğinde, o yazdıkların hem kendi içindeki o huzurlu sessizliği besleyecek hem de belki bir gün, bir yerlerde senin gibi bir başka "sessiz gözlemcinin" yüreğine dokunacaktır.
SAYGILARIMLA

SABIR GÖSTERDİĞİNİZ İÇİN TEŞEKKÜR EDERİM