Sevgin bu kadar mı yamuk
Ayrılık bende söz nutuk
Geleceğin yok senin yar

Yanımda beni kıskanmak

...

​Gönül bahçelerim sarardı soldu,
Gözlerim yollarda hep seni buldu.
Ayrılık hançeri bağrıma doldu,
Gel artık ey sevdam, özlettin YARİM.


...

Senin için ne yapayım
Kulun kölen mi olayım?
Bu şehirde her yere sığdında,
Bir gönlüme sığamadın yar


...

Kahvaltıyı yatağa taşıyıp çağ atladık
Bağdaş kurup çökecek diz kalmamış vesselam.
Kırmızı tanga giyip müthiş noel kutladık
-Ar-ımızı bükecek giz kalmamış, vesselam.

...

Bir yerim kanamıyor belki ama içimde bir yerler var ki, dokunulmasa bile acıyor; nefes aldıkça sızlıyor. Haritası yok bu yaranın. Ne gösterilecek bir izi var ne de kapanacak bir kabuğu. Sadece var… ve varlığıyla yakıyor.
Dilimin veda ettiğine kalbim bir türlü veda etmiyor.
Ağzımdan çıkan her “bitti” kelimesi, kalbimde yeni bir başlangıç gibi çınlıyor. Söylediklerimle hissettiklerim aynı yerde buluşmuyor artık. Dilim susmayı öğrendi ama kalbim hâlâ konuşuyor; hem de en acı dille.
Gittiğini kabul ediyorum belki, ama yokluğunu kabul edemiyorum.
İnsan bazen birini kaybetmez; içinden söküp atamadığı için her gün yeniden yaşar o gidişi. Her sabah aynı yerden kırılır, her gece aynı boşluğa düşer. Zaman geçiyor diyorlar ama zaman, bu acıyı taşımaktan başka bir işe yaramıyor.

...

Belli olmayan yeni bir yılın gelişi
Hayatımla
Hep böyle bir araftayım
Düzeni bilmem
Bildiğim

...

Ağlama bahanesi gönül yarası,
Kimi güle konar, kime düşer pası.
Göçer gider ömür, bilmez kim sırası,

...

sabah zor geliyor geceyi tedirgin edenlere
o yıllarda benim bekleyiş sebeplerim
neyse ki çok masumdu
biraz kar
sobada pişen kestane

...

intihara meyilli
susalım diyorsun
beceremiyoruz dürüst olmayı

karann

...

kırgınım öyle böyle değil,
bir serçe sırtında kırıklanmış,
sarma sarı tütüne sarılmış yaprak gibi, paramparça parça pinçik,
kırık koruk dumanı yel aldı zehri ben…


...