RADARA YAKALANDIK…

Dümdüz bir yol.
Otoban değil gittiğim bu yol; lakin dümdüz, kalem gibi, cetvel gibi dümdüz bir yol.
Git git… hem bitmiyor, hem de insanı mayıştırıyor.
Arada bir adrenalini yükseltmeli. Ağırlaşan bedeni kendine getirmeli.
Ama şu radarlar yok mu?
Hiç affetmiyor sürücüyü. Tespit edildin mi, hiç şansın yok.
Yüz, iki yüz metre ileride durdurup keserler cezayı.
Tıpkı, biraz hız yapan âşığa, maşukunun keseceği ceza gibi…

Özlenene kanat çırpmak, gaza yüklenip kadrana ibre vurdurmak.
Âşığın kavuşma arzusunun en son göstergesi. Aşka endeksli devir saatinin en üst noktası.
Aşka uçmak…
Radara düşüp, cezaya çarpılmak gibi.

Hiç affı yok, lambası tepesinde yananların.
Bilmezler ki, çok ağır bir hastası var, aracıyla böylesine hız yapanların.
Düşünmezler ki…
“Yetişmeli.”
“Giden bir kalp hastası.”

Bu işte abartı yok.
Hız haddinden fazla, cezası ise bir o kadar çok.
Anlamaz ki, kavuşmazsa maşukuna bir an önce
Ceza keser sevda bilmez, yaşamamışsa ömrünce.

“Gel!” sesiyle rüzgâr eser derinden.
Ceza ne ki, akıl uçar sürücünün serinden.

Yol almak, sabır işi. Yol almak, akıl işi. Yol almak yürek işi. Yol gitmenin de bir yolu yordamı olduğunu bilmeli kişi.
Kimi yollar meşakkatli, kimileri kıvrım kıvrım dönemeçli, kavisli.
Düşünmez, aşka koşan kuralları, yasayı.

İki gönül bir olunca, bulutlar seyran olur.
Islatmaz âşıkları, yağsa sicim gibi yağmur.
Geçmişe güle güle, yarına selam olur…

Yazılmış levhalara, “AŞKA GİDER” bu yol…
Dökülür sayfalara, sevdalar bol bol…
.
Sevgi ve saygı rüzgârları esenliğiniz olsun.
Sağlıcakla ve sevgiyle kalın.

Hikmet ÇİFTÇİ -2026
(Dünden bugüne - Nazım (şiirsel) Nesir)