Gökyüzünün dikenleri vardı
Gece yolcularına batan
Vadiler sıkışıp kalmıştı duvarların arasına
Bir melodi idi hayat
Çocukların seslerinden yankıyan

Kar yağardı usul usul, incecik
Çuval çuval renk yağardı
Fakat renkler semboller sayılar
Hepsi kırgındı biraz

Rüzgâra uygun adım yürünürdü
Pusulası kırılmıştı denizcilerin
Ve hiçbiri bilmiyorlardı
Denizci düğümünü
Oysa anlamaktı tek gereken
Dinlemek ile başlayıp

Buzdan elleri vardı
Güneş ile buharlaşan
Şimdi toprak yoksulu,
Toprak yoksunu oldular işte

Kâğıt helva pomuk şekeri ve gazoz
Sinema önlerindeki telâş
Omuzlarında kelebekler
Müzik sadece müzik
Bekleyenler için

İstemeyi beceremeyenlerin bildiği
Derin kuyularda kaybolan
Dağ kadar emin,
Nehir kadar berrak
Ah manolya
Beyaz benizli kadersiz
Soldun bak
Buğuya özenmeseydin keşke
Pencerelere tırmanmasaydın
Gerçi nereden bilecektin ki
Pencerelerin kirli,
Keskin olduklarını

Hadi okuldan eve dön koşarak
Defterlerini aşk ile karala
Resimler çiz insan resimleri
Seni içlerinde taşıyan
Öğret hepimize
Boşluğun dengesini...