Küllerinden doğarken tüm geçmişi yakıyormusun
Yenilediğin kanatlarına acıları yüklüyormusun
Kor ateşlerde yanarken her acıyı hissediyormusun
Yeniden doğuşun sırrını bana da söyle Anka.

Yine bir hüsran duygusu, düsturu çekmiş eylül.
Yanıyor dalında, koklamaya kıyamadığım gül.
Bülbüller refakat etmez, nedir bu suskunlukları.
Her melodiden bir anı kaldı bende
Güzellikler öldü, küllerimden doğamıyorum anka.

Yılları saklıyorum gönül mahzeninde.
Coşuyor demlenmiş şarap misali gönül,
Su akar yolunu bulur misâli.
Sevgiyi kutsuyorum, küllerini bıraktığın yerde anka.

Zaman yeli vurmuş suretime, her anıdan bir iz.
Kaç döngüde çicek açıp soldu dağda Nergis.
Bad ı sabahta yeşerir umutlar birer, birer,
Yanarken için, için, dağılır mı keder Anka!

Umutlar göğün atlasında rengârenk bulutlarda
Toprak anıları alıp götürüyor, örtüsü derin.
Tüm ihtişamınla, umut dağıtıyorsun masallarda
Kanatlarını mavi göğün rengiyle kutsamışsın Anka.

Oysa ben, geçmişe bıraktım tüm güzellikleri,
Yakmaya kıyamam ki, rüzgârda savrulmasın külleri.
Tekrarı yok bu yaşamın her yaşanılan özel,
Unut deme bana, yaşamak anılarla güzel Anka.