Alnımı toprağa koyduğum vakit
Dünya omuzlarımdan usulca indi.
Sustu içimde büyüttüğüm fırtınalar,
Bir tek Sen kaldın,
Bir de Sana yetişmeye çalışan kalbim.

Ne kadar uzaklara gitmişsem kendimden,
Secdede o kadar yaklaştım Sana.
Gözyaşım toprağa değil,
Rahmetine düştü sanki;
Her damlasında biraz daha bağışlandım.

Söyleyemediğim ne varsa bildin,
Dilim susarken ruhumu işittin.
Ben derdimi anlatmaya kelime ararken
Sen, kırık kalbimin içinden
Bana benden yakın geçtin.

Secde, yenilmek değildi Rabbim;
Bütün yenilgilerimden Sana sığınmaktı.
İnsanlara güçlü görünmekten yorulup
Huzurunda bir çocuk gibi ağlamak,
Sonra yeniden ayağa kalkmaktı.

Alnım yerdeyken anladım:
Yükseklik, başını göğe kaldırmakta değilmiş;
Senin önünde eğilebilen bir gönül,
Dünyanın bütün tahtlarından
Daha yüceymiş.

Şimdi her secdede biraz eksiliyorum;
Kibrim, korkum, telaşım dökülüyor içimden.
Ve ben her “Âmin” dediğimde
Dünyaya yeniden doğuyorum,
Kalbimde Senin adın,
Ruhumda sonsuz bir teslimiyetle…