0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
32
Okunma
Bir kıvılcım düştü gecemin koynuna,
Adını söylemedim, içimde büyüttüm.
Herkes sabahı bekledi usulca,
Ben karanlıkta kendimi tükettim.
Bir yüz geçti gözlerimin önünden,
Bir ses kaldı sustuğum yerlerde.
Ateş bazen yükselmez gökyüzüne,
Sessizce yanar insanın içinde.
Ne yağmur söndürdü ne de zaman,
Küllerim savruldu eski günlere.
Meğer en derin yangınmış insan,
Bir daha dönemediği yerlere.
Şimdi kim sorsa, “Nerede ateş?” diye,
Göğsümü gösteririm, konuşmadan.
Bazı yangınlar görünmez kimseye;
İnsan kül olur, dünya anlamadan.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
