Geceleri seviyorum,
İçime çekiliyorum…
Seni düşünmek için dünya kadar
Vaktim oluyor…

Çünkü gece,
insanın kendi iç organlarına kadar yankılandığı tek boşluktur.
Gündüz denen şey;
üst üste geçirilmiş yüzlerden yapılmış kalın bir perde.
Ama karanlık…
karanlık, ruhun kaburgalarını içerden saydığı saat.

Ben en çok o saatlerde çöküyorum içime.

Sanki zihnimin altında eski bir metro hattı var;
kullanılmıyor yıllardır
ama her gece aynı paslı tren
senin adını taşıyarak geçiyor içimden.

Ve hiçbir istasyonda inmiyorsun.

Bazı insanlar gider.
Bazılarıysa gittikten sonra
eşyanın moleküllerine karışır.
Sen öyle kaldın.

Bardağın ağzındaki çatlakta,
duvara yaslanan gölgenin eğiminde,
uykumun tam bölünme yerinde…

Artık seni düşünmüyorum ben.
Düşünmek bilinç ister.
Sen bende refleks oldun.

Bir bıçak yarasının
yağmur yaklaşınca sızlaması gibi.

Gece bazen öyle derinleşiyor ki,
kendimi beynimin içinde unutulmuş bir arşiv odası sanıyorum.
Tozlu raflar arasında
çocukluğumun çürümüş ses kayıtları dönüyor.
Bir yerde annemin gençliği var mesela.
Bir yerde ilk kırıldığım gün.
Bir yerde sen—
ama sen hiçbir yerde tam görünmüyorsun.

Çünkü senin bende bıraktığın şey
bir yüz değil artık.
Bir fizik yasası.

Nereye düşsem sana doğru hızlanıyorum.

Bunu kimse anlamıyor.
İnsanlar acıyı hep kan sanıyor.
Oysa bazı yaralar etin altında değil,
zamanın altında açılıyor.

Benim içimde saatler kanıyor biraz.

Öyle bir yere dönüştü ki yokluğun;
bazen düşünürken kendimi değil,
beni düşünen başka bir şeyi taşıyormuşum gibi hissediyorum.
Sanki omurgamın içinde
başka bir hayat nefes alıyor.

Ve her gece kaburgalarıma vuruyor.

Uyku bile kabul etmiyor beni artık.
Başımı yastığa koyunca
sanki kafatasımın içinde cam kırıkları yer değiştiriyor.
Hatıraların sesi var çünkü.
İnsan bunu geç öğreniyor:
Anılar sessiz değildir.
Sadece dışarıdan duyulmazlar.

Bazı geceler
odanın ortasında durup hiçbir yere bakmadan bekliyorum.
Çünkü hareket edersem
içimde çökecek bir bina varmış gibi geliyor.

Senin gidişin öyle büyük olmadı aslında.
Ama bende çarptığı yer
taşıyıcı kolondı.

Şimdi hangi duygunun altına girsem
üstümden kireç dökülüyor.

Ve kimse bilmiyor;
bir insan bazen yaşamadığı bir hayatın yasını tutar.
Ben seninle olamadığım günlerin mezarcısı oldum yıllarca.

Her hatıra,
toprağa geç gömülen bir organ gibi kaldı içimde.

Bu yüzden geceleri seviyorum.
Çünkü gece,
insanın kendinden kaçamadığı tek mahkeme.
Ve ben her gece
kendi içimde sana ifade veriyorum.

Suçum yok.
Ama cezam sürüyor.

Bazen düşünüyorum;
sen gerçekten yaşadın mı hayatımda
yoksa ben,
yalnızlığın uzun koridorlarında
sana benzeyen bir yankıyı mı sevdim?

Bilmiyorum.

Bildğim tek şey şu:
Bazı insanlar ölmez insanın içinde.
Sadece zamanla
damar sistemine karışır.

Sonra kalp her attığında
biraz onlardan geçer hayat.

Ve ben hâlâ geceleri seviyorum,
İçime çekiliyorum..,
Seni düşünmek için dünya kadar
Vaktim oluyor…..
Hüseyin Erdinç