0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
44
Okunma
Bir gece gönlümün kapısını çaldı aşk;
Ne adı vardı gelenin ne de sureti...
Elinde üç harf taşıyordu yalnız:
Elif, Cîm, Vâv.
Elif’e baktım, kendimi kaybettim;
Çünkü o, kalabalıkların ortasında
Bir’i gösteriyordu.
Cîm’e dokundum,
İçimde yıllardır dağınık duran
Ne varsa toplandı;
Kırılmış yanlarım, susturulmuş dualarım,
Adını söylemeye utandığım özlemlerim...
Hepsi bir cem olup gönlümde
Sana döndü.
Sonra Vâv çıktı karşıma;
Eğri sandığım o harfin içinde
Bir sır gördüm...
Aşk, dosdoğru olmak kadar
Bağlanmaktı da.
Ben, sana bağlandıkça
Kendimden çözülüyor,
Kendimden çözüldükçe
Sana yaklaşıyordum...
Meğer Elif beni Bir’e çağırır,
Cîm beni kendimde toplar,
Vâv beni Senden bana,
Benden Sana uzanan
O görünmez yola bağlarmış...
HABİB YILDIRIM (BÂİN-İ ADLÎ)
(10 Eylül 2026)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
