​İçimde zapt olunmaz bir fırtına var,
Yürekte volkanlar patlar, dağlar aşılır!
Güneş gibi doğmalı insan bu hayata,
Korkusuz, coşkulu ve dipsiz bir maviyle!
Duruverdiği yerde duramaz artık bu ruh,
Koşar adım ufuklara, göklere karışır!

​İçimizdeki O Vahşi Coşku

​Görünce hayatın o deli akışını,
Gözlerimde şimşekler çakar, kanım kaynar!
Ne durulmak var bize, ne de yorulmak,
İçimizdeki o küçük umutsuz olsak bile,
Bir gün olur güneş gibi kükrer!
Dağları deviren bir sevinç sarar dört bir yanımızı,
Yıldızlara uzanır ellerimiz, göğü deleriz!

Hayaloğlu korkusuzca basarız toprağa.
Her insan bir kuzu gibi arasa da anasını,
O kuzunun bile yüreğinde bir aslan yatar;
Yeter ki içindeki o güneş uyansın,
Yeter ki hayatı ateşten bir har alsin!

​Hayata Meydan Okuyan Ses

​Duysun dağlar, duysun taşlar,
Bu yürek durmaz, bu devran döner!
Biz ki acıyı bile bal eyleyen,
Gecenin en koyu anında sabaha yürüyenleriz.
Güneş gibi doğacağız yine tepelerden,
Karanlık ne kadar bastırırsa bastırsın,

Işığımızla delip geçeceğiz ufukları!
​Haydi, durma sen de katıl bu coşkuya,
Rüzgarı arkana al, dalgalarla yarış!
Çünkü yaşamak dediğin,
Güneş gibi yanarak,
Güneş gibi heyecanla sevmekdir!
​
Recep Hayal
Hayaloğlu