Bu şiir, Halk edebiyatındaki taşlama (satir) türünün modern bir örneğidir. Şair Coşkûnî (mahlas), son kıtada adını geçirerek geleneksel âşık edebiyatı tarzını (tapşırma) sürdürmüştür.
​Şiirde işlenen ana tema, görgüsüzlük, sonradan görmelik ve olduğundan farklı görünme çabasıdır

​"Ekşi ayran içer bilmez şerbeti", "Elif bilmez bana çeker sınavı" gibi ifadelerle, kişinin kendi asıl birikiminden ve geçmişinden habersiz olmasına rağmen çevresindekilere bilgiçlik taslaması eleştirilir.

Şiir boyunca kişinin geçmişindeki veya mevcut durumundaki yoksulluk ("Kaşık bulmaz elle yerdi pilavı", "Teneke soba tütmez", "Çit bulmaz giymeye") ile sergilediği Lüks/gösteriş merakı ("ipekli arar", "lokma ister kallavi", "sosyeteye kalkar") arasındaki tezat vurgulanır.

​!
Hece ölçüsü ve geleneksel dörttük yapısıyla yazılmıştır. Kullanılan "Ne oldum delisi", "Elif bilmez", "Aklı yelinde" gibi deyimler ve halk söyleyişleri metnin mizahi ve eleştirel dozunu artırır.

​Özetle eser, köklerinden kopup sınıf atlamaya çalışan ancak bunu yalnızca dış görünüş ve kibirle başarmaya çalışan tiplerin toplumsal bir eleştirisidir.

TEBRİKLER