Düş, düşlerimden gecenin en sessiz yerinden,
Kimsenin bilmediği bir yoldan geçerek gel.
Kalbimin yıllardır kapalı tuttuğu o kapıya usulca dokun.
Bir zamanlar gözlerinde sakladığım bütün ihtimalleri, yarım kalmış cümleleri , söylemeye cesaret edemediğim kelimeleri de beraberinde getir.
Bazı geceler vardır, ne kadar sustuğunu ancak yalnız kaldığında anlar insan.
Kendi sessizliğinin içinde geçmişin sesini yeniden duyar.
Hâlâ o eski akşamların gölgesinde, gökyüzünün yavaşça karardığı, şehrin ışıkları birer birer yanmaya başladığı saatlerde seni hatırlıyorum.
Bir şarkının hiç beklemediğim bir yerinde adın geçmesede seni buluyor,
Yağmurun cama vuran sesinde uzaklardan bana doğru yürüyen ayak seslerini duyuyorum.
Ne tuhaf, unutmak istediği kişiyi, hayatın en küçük ayrıntılarında yeniden buluyor.
Bundan kaçacak hiçbir yer olmadığını anlıyor.
Sen gittin , ardında kapanmayan bir kapı,
Susmayan bir sokak , her sabah yeniden hatırlanan uzun bir hikâye bıraktın.
Ben ise gidişinin ardından kendime dönmeyi öğrenmek yerine, uzun zaman boyunca seni beklemenin farklı biçimlerini öğrendim.
Bir pencerenin önünde durmayı, uzaklara bakmayı, telefonun sessizliğine anlam yüklemeyi, gelmeyecek birinden gelecekmiş gibi haber beklemeyi öğrendim.
Oysa hayat, insanın beklediği yerde durmuyor. Zaman sessizce ilerliyor, mevsimler değişiyor, şehirler başka insanlarla doluyor.
Eski sokakların üzerinde yeni ayak izleri oluşuyor.
Yine de bazı hatıralar vardır zaman onları silmek yerine daha derine gömer.
Yıllar sonra hiç beklemediği bir anda o hatıranın içinde bulur kendini.
Benim içimde böyle kaldın.
Ne tamamen geçmişte, ne de bugünümde, yalnızca kalbimin kimsenin ulaşamadığı bir yerinde sessizce yaşamaya devam eden bir iz gibi.
Bazen düşünüyorum da, belki biz birbirimizi kaybetmedik yalnızca aynı hikâyenin farklı zamanlarında yürümeye başladık ve yollarımız birbirinden uzaklaştı.
Belki sen başka bir gökyüzünün altında başka bir hayat kurdun, ben ise hâlâ bizim için mümkün olduğunu düşündüğüm o hayatın kıyısında bir süre daha bekledim.
Bazı yolların sonuna kadar yürümek gerekmez bazen insanın kendini bulabilmesi için yarı yoldan dönmesi ve ardında bıraktığı şeyle vedalaşması gerekir.
Düş, düşlerimden.
Bu kez beni geçmişe götürmek için değil, geçmişten kurtarmak için düş ve ellerime unuttuğum cesareti bırak.
Bana bir zamanlar kaybettiğim o umudu, kendime söylemeyi unuttuğum güzel sözleri ve yeniden başlayabileceğime dair küçücük de olsa bir inancı getir.
Artık seni beklemekten değil, kendimi beklemekten yoruldum.
Başkalarının hayatında eksik kalan bir cümle olmak yerine kendi hikâyemin tamamlanmış bir dizesi olmak istiyorum.
Eğer bir gün yeniden karşılaşırsak, gözlerinde geçmişten kalan o eski hüznü aramayacağım ve sana neden gittiğini, neden sustuğunu, neden dönmediğini sormayacağım.
Sadece yüzüne bakıp içimden, “Bir zamanlar seni çok sevmiştim,” diyeceğim ve bu cümlenin artık canımı yakmadığını fark edeceğim.
Gerçek iyileşmek, geçmişi tamamen unutmak değil geçmişi hatırladığında artık aynı acının içinde kaybolmadan yoluna devam edebilmektir.
Şimdi gecenin sonuna yaklaşırken, gökyüzünün karanlığı yavaşça inceliyor ve uzaklarda sabahın ilk ışıkları görünmeye başlıyor.
Ben de yıllardır içimde taşıdığım o ağır bekleyişi, eski bir mektubu kapatır gibi sessizce kapatıyor ve adını son kez düşlerimin içinden geçiriyorum.
Düş, düşlerimden..
Bu defa geri dönmek için değil, bende bıraktığın bütün güzel şeyleri alıp kendi yoluna gitmek için düş.
Ben artık ardında bıraktığın boşluğa değil, önümde açılan yola bakacağım ve bundan sonra her sabah kendime biraz daha yaklaşarak yeniden başlayacağım.
Sen benim en uzun düşüm oldun.
İnsan, en güzel düşünden bile uyanıp kendi gerçeğine doğru yürümeyi öğrenebilir.
Düş, düşlerimden ve sessizce uzaklaş.
Artık seni kaybetmenin değil, kendimi yeniden bulmanın hikâyesini yazacağım.
Bir gün biri bana seni sorarsa, gözlerimi gökyüzüne kaldırıp yalnızca gülümseyeceğim.
Bazı hikâyeler unutulduğu için değil, insan onları kabullenebildiği için tamamlanır.
Sen benim yarım kalan şiirim olarak kal, ben o şiirin son mısrasından sonra başlayan hayatı yaşamaya devam edeyim.