İçimdeki mahpusa hapsettim kendimi,
Anahtarını gecenin en kuytu yerine gömdüm.
Ne kapısını açtım bir daha,
Ne de penceresinden gökyüzüne baktım.
Çünkü bazı mahpuslar demir parmaklıklı değildir;
İnsan, kendi yüreğine kurar zindanını
Ve kendi elleriyle vurur son kilidini.
Çıkmasın içimdeki adam,
Varsın karanlığın koynunda çürüsün umutlarım.
Kimse gelmesin, hâlimi kimse sormasın;
Bir tek geceler bilsin içimde kopan fırtınayı,
Bir tek duvarlar duysun
Boğazımda düğümlenen çığlıkları.
Titresin ellerim…
Yansın yüreğim, kor düşsün damarlarıma.
Varsın geceler sabaha varmasın,
Varsın ay yüzünü çevirsin penceremden.
Ben zaten çoktan kaybettim ışığımı;
Bir sevdanın küllerinde ararken kendimi,
Kendi gölgeme bile yabancı kaldım.
Ah, vefasız yâr…
Sen benim gönlümde açan bir çiçek değildin yalnız,
Sen baharıyla kandırıp kışına bırakan
Uzun bir hikâyeydin.
Ben seni sevmedim sadece;
Ben sana ömrümden bir parça verdim.
Sen giderken kapıyı çekip gittin,
Ben o kapının ardında
Kendimi bıraktım.
Şimdi yüreğimde eski bir istasyon,
Raylarında bekleyen paslı bir tren…
Ne gelen var, ne giden;
Ne vedanın sesi dinmiş,
Ne de dönüşüne dair bir umut kalmış.
Bir düdük sesi duyulsa gecenin içinden,
Sanacağım ki sen geldin…
Oysa her gelen ses
Biraz daha kırıyor içimdeki sessizliği.
Ben seni beklemekten değil,
Seni beklerken kendimi tüketmekten yoruldum.
Her gece bir parçamı
Yastığımın altında bıraktım.
Her sabah biraz daha eksik uyandım.
Aynaya baktığımda
Gözlerimde kendimi değil,
Senden kalan koca bir yokluğu gördüm.
Şimdi içimde bir mahpus var;
Duvarları hasret,
Tavanı gece,
Yatağı pişmanlık…
Her taşında senin adın,
Her köşesinde benim suskunluğum var.
Ve ben,
Kendi yüreğimin gardiyanıyım artık.
Kapımı çalan olsa bile açmam;
Çünkü dışarıda hayat,
İçeride senden kalan bir enkaz var.
Ne kadar unut desem de kalbime,
Adın gecenin dilinde yeniden doğuyor.
Ne kadar sus desem de hatıralara,
Bir eski şarkı gibi içimde çalıyor sesin.
Ben senden vazgeçeli çok oldu belki,
Ama senden kalan benden
Bir türlü vazgeçmedi.
İşte bu yüzden
Hapsettim kendimi içimdeki mahpusa.
Ne kaçacak bir yol arıyorum,
Ne kurtuluş diliyorum.
Çünkü bazı aşklar bitmez;
Sadece insanın içinde
Ömür boyu mahkûm kalır.
Ve ben…
Bir vefasız yâre gönül verdiğim için
Ömrümün en güzel çağında
Kendime ağır bir hüküm giydim.
Şimdi geceler şahidim,
Duvarlar sırdaşım,
Karanlık kaderim…
Ben hâlâ o mahpustayım;
Sen ise belki çoktan unuttun.
Ama bilmezsin…
Bazı insanlar terk edilmez,
İçinde bırakılır.
Ben de seni
Tam kalbimin ortasında bıraktım;
Ve o günden beri
Kendime giden bütün yolları
Birer birer kaybettim…