Bakmaya doyamadığım
en güzel bahar çiçeğisin sen, Manolya…
Gözlerimin ufkunda açan beyaz bir sonsuzluk,
yüreğimin haritasında
kimsenin ayak basamadığı gizli bir şehirsin.
Bir bakışın düşse gecelerime,
ay utanır kendi ışığından;
yıldızlar susup seni dinler,
gecenin koynunda adınla uyanır sabahlar.
Koklamaya kıyamadığım
en narin çiçeksin sen…
Bir bahar sabahı gibi düşersin içime,
güneşin avuçlarından süzülen
ilk ışık kadar temiz,
ilk yağmur kadar masum…
Sen kokunca
toprak eski bir şarkıyı hatırlar,
rüzgâr saçlarına değmeye kıyamaz,
bahar kendine yeni bir renk arar.
Ve ben,
bir çiçeğin kokusundan değil,
senin varlığından sarhoş olurum.
Adını ansam içimde bahar açar,
sesini duysam susar bütün hüzünlerim.
Sanki yüreğimin kapısında
yıllardır bekleyen bir mevsimsin;
ne gelişin zamana sığar,
ne gidişin ömrüme…
Sen bir çiçekten çok daha fazlasısın;
kalbimin en sessiz duası,
gecelerimin ay ışığı,
yalnızlığımın göğsünde açan
beyaz bir umutsun.
Gözlerin değse gözlerime,
içimde bütün kırık saatler yeniden çalışır.
Bir gülüşün dokunsa yüreğime,
küllerinden doğrulur susmuş sevdalarım.
Sana bakmak yetmiyor…
Gözlerim seni sevmeye doymuyor.
Sana dokunmaya kıyamıyorum;
çünkü bazı güzellikler
eller değmeden sevilir,
uzaktan bakılarak ömürlere yazılır.
Sen benim
gecenin alnına kondurduğu ay,
sabahın sessizliğinde duyduğum ilk kuş sesi,
yüreğimin en derin yerinde
kimselere söylemediğim şiirsin.
Ve ben seni
bir manolyayı sever gibi değil,
ömrümde açmış tek bahar gibi seviyorum.
Öyle bir bahar ki sen;
solmasını istemediğim,
rüzgâra emanet etmeye kıyamadığım,
zamanın ellerinden saklamak istediğim…
Eğer bir gün
bütün çiçekler susarsa,
mevsimler yolunu şaşırırsa,
gökyüzü rengini unutursa…
Ben yine seni hatırlarım.
Çünkü sen,
baharın gelişini bekleyen bir çiçek değil,
benim içimde hiç bitmeyen baharsın, Manolya…