hiç büyümemiş kız çocuğudur
saçı okşandığında
mevsimi gülen

bir ömre oturmuş
masada bir kadeh eski hüzün
kırmızı harflerle yazan kadın
kuşkulu ama çıplaktır
bu şiir ayan beyan
zifiri zindan


esef birikmiş kalbe, Tanrı yakındır
şiirle kadının kucaklaşması, kuş halayıdır



,,,

,,

,

bak ben
bana rağmen ben
ne kadar uzaklaşsam

o kadar rastladım kendime
ah Kalp, ona hükmetmek için
aklımı çağırdım.

ah Akıl, büyümek için hiç acele etmedim
ah Kader ,onu yenmek için biraz talihsiz
biraz arsız yaşadım.
ah Ateş , ona varmak için
külümü avuçladım
ah Kül , yeniden yanmak için
rüzgâra karıştım


,,,

,,

,

mor hatıralar, jiletle yakama yapışmasaydı
Nil’in sonuna kadar giderdi bu şiir
ve maviye sunardı niyetini
,,,

,,

,



yoo, ışığı yakmayın günü ağarmayın
karanlıkta daha iyi hatırlıyorum
bisikletini özleyen gençliğim yaşayacaksan yazma dedi
vazgeçtim bu şiiri yazmaktan
utangaç bir pembe
sabaha kadar
kendini saklayacak

şimdi
ağlasam da anlarsınız
dans etsem de....