Edebali,
Bir isim değil yalnızca;
Bir eşiğin nasıl tutulacağını bilen
Sessiz bir bilgeliktir.

Kapıyı açmaz,
Kapıyı öğretir;
İçeri girmek isteyenin önce
Eğilmeyi öğrenmesini ister.

Söz onda yük değildir,
Terazidir;
Her kelimeyi tartar,
Ağırlığı hakikatten hafifse dile getirmez.

Edebali konuşmaz sanılır,
Oysa susuşu bir medresedir;
Giren herkes ilimle çıkmaz belki
Ama haddini öğrenir.

Bir devleti kuracak olanın
Önce içini yıkaması gerektiğini bilir;
Taş üstüne taş koymadan evvel
Nefsi yerinden söker.

O, kılıç bilenmezken vardır,
Zafer hayali kurulmazken;
Çünkü bilir ki
İhtirasla başlayan yol
Adaletle bitmez.

Edebali,
Tahtı değil, yükü gösterir;
Taç giymeden önce
Omuzların ne taşıyacağını fısıldar.

Bir rüyayı yorumlamaz sadece,
Rüya görecek kalbi eğitir;
Herkes görür ama
Herkes taşıyamaz.

Sözü sert değildir,
Ama ağırlığı vardır;
Çünkü doğruluk bağırmaz,
Derinleşir.

Onda nasihat yoktur,
Yön vardır;
Buyruk yoktur,
Sorumluluk vardır.

Edebali,
İktidarı öğretmez,
İktidarın yükünü hatırlatır;
Çünkü bilgelik,
Sahip olmaktan değil
Taşıyabilmekten geçer.

Bir çağın eşiğinde durur,
Ne tamamen geçmiştedir
Ne bugünün gürültüsünde;
Zamanın omurgasına yaslanır.

Edebali olmak,
Söz söylemek değil;
Sözün ne zaman susacağını
Bilmektir.

Ve bugün hâlâ,
Bir yerlerde bir kapı aralanıyorsa
Bir güç diz çökmeyi öğreniyorsa
Bil ki;
Edebali hâlâ oradadır.

HABİB YILDIRIM (BÂİN-İ ADLÎ)
(2 Ağustos 2026)