Anne !
Bu gece tüm ışıklarını yak odamın;
Bir süre ayrılıkla yan yana yürüyüp uzaklaşacağım kentten.
Anne !
Odamın tüm ışıklarını güldür diyorum sana,

— Uyumayacağım —
​

​Ben bir girye düşürürsem,
boğazım düğümlendiğinde ağlarım.
​

​Doldurun aynaları kalbime, öteler !
Bir bir geçerken kanatacağım ölüme dokuduğum dirileri.
Bütün yaşamadıklarım zeval bulup günüme,
Bugün boşayacaklar ruhumu.
Yüzüme vuran sıcaklıktan çekeceğim ellerinizi;
Güngörmüş sancılarınızla koşun geceden,
Düzelterek kıyılarınızı toplanın yatağıma.
Sevişsin melal
Ay el sallasın
Bize…
​


​Siz...
Gölgem olduğunuzdan beri gitmiştim zamandan,
Bilerek kırmıştım türküleri.
Siz !
Siyah bir güle "beyaz" dediniz,
Denize kan ektiniz
Ve mavinin mecrasında aşkı öldürdünüz.
Suçunuz yüreğime ağır...
Yağın beni, yağmurlar,
Üşüyeceğim.
​


​Çığlık hüznün cama dayanmasıyla,
düştüm yanımdaki saate.
Sadece birkaç gün çalabildik güneşi alnımıza
Ki,
Her saniyesi alabildiğince dalgındı aşka.
Gövdemden akıp giden rüzgârın ayazındayım,
Eski ağrı gibi tenime batıyor beyaz uykular.
Ben deyim üç,
Sen de altı...
Çocuklar bırakıyoruz
Mavi gözlü anılara.
​


​Anne !
Bu gece hiç söylenme bana,
Tüm ışıklarını söndür odamın;
Nigâh açıp gözlerimden sabaha kalkacağım



....