Masalar hâlâ aynı yerde.
Vanilya ve kahve kokusu aynı.

Garson tanıdı.
Elindeki fincanı usulca masaya bıraktı
Bir an durdu
"Abi..." dedi,
"O abla geçen hafta da geldi.
Hep oturduğunuz masaya oturdu.
Aynı siparişleri istedi."

Kalbime ılık bir nefes indi.

Sandalyeyi yavaşca yerine ittim.
Gürültü etsem,
Hatıralarım ürküp dağılacaktı.
Bir umudum daha solacaktı.

Aklım, kalbimi ikna edemedi...
Bir yanım, "Çok özledim."
Diğer yanım, "Çaresi yok...
Haydi gidelim." diyordu.

Ey aşk,
Beni yine sana getiren,
Adını koyamadığım hangi duygudur?
Her defasında senden uzaklaşmaya ant içerim;
aynı yerden yenilirim.

Dinlemez misin,
Kırık bir kalbin ince sızısını?

Uzaklaşıyorum...
Yollar değişiyor,
şehirler değişiyor,
mevsimler değişiyor.

Sana çıkmayan her yol,
Ayağıma dolanan zincir oluyor.
Ne kadar uzaklaşsam,
Hatıran, benden önce varıyor gideceğim yere.

Ben, "Yeter..." dedikçe,
Sen acılarıma bir ömür daha ekliyorsun.
Ben küllerimi avuçlarken,
Sen ateşime gökyüzünü üflüyorsun.
Ben sustum...
Sen içimde kıyameti koparıyorsun.

"Sönsün," derim.
Sen alevi biraz daha büyütürsün.
"Bitsin," derim.
Sen,
adı aşk olan dipsiz girdabın
sessiz merkezine bırakırsın.
Her parçasını ayrı hasrete emanet eder,
Hicranın en derin kuyularına salarsın.

"Öldü bu sevda..." diyorum...

Sen,
Her defasında yeniden diriltiyorsun acısını.

Sonra...

Parça parça bölüyorsun gönlümü.

Bir parçasını hasrete bırakıyorsun.

Bir parçasını gecelere.

Bir parçasını sessizliğe.

En büyük parçasını...

Dönmeyeceğini bildiğim yollarına...

Her gidişimde,
senin hatırana düşüyorum.
Nereye gitsem,
Yollar dönüyor dolaşıyor,
Gelip senin yokluğuna çıkıyor.

Şimdi soruyorum...

Hangi günahın cezasıdır seni sevmek?
Hangi duanın kabulüdür seni unutamamak?

Ey aşk...

Hangi kapıyı çaldıysam,
Karşıma sen çıktın.
Hangi şehre sığındıysam,
Sokaklarda sen vardın.

Söyle...

İnsan,
Kendi kalbinden nereye saklanabilir?

Hangi deniz,
Hatırayı boğabilir?

Hangi rüzgâr,
Bir sevdayı savurabilir?

Çıkıp desen ki:

Ey aşk!
Kaç ömür ister benden
seni unutmak?

Kaç bahar geçmeli,
Bir gülün kokusu silinsin diye?

Kaç yağmur yağmalı,
İçimdeki yangın sönsün diye?

Ben...

Yokluğunda...

Senden sonra
Kendime dönecek yolu kaybettim.
Sana ulaşmak için kaç ömür tükettim.

Ne toprağın örttüğü ölüyüm,
Ne de yaşayan diri biriyim...