Sen giderken,
Dünyanın bütün yolları aynı yere çıkıyordu;
Bana...
Adını söylemeye cesaret edemediğim o uzun bekleyişe.
Ardından kapanan kapının sesi değil, içimde eksilen ömür kaldı.

Bir karanfili avuçlarımın arasında günlerce sakladım.
Kokusu seni unutturur sandılar.
Oysa her yaprağı, sesinin başka bir harfini taşıyordu.
Soldukça ben eksildim,
Yaşadıkça seni daha çok sevdim.

Bir çiçek bıraktım geçtiğin kaldırımın kıyısına.
Kimse nedenini sormadı.
Rüzgâr onu eğip kaldırırken
Ben ilk kez bir çiçeğin de bekleyebildiğini öğrendim.
Bazı vedalar kök salıyormuş meğer.

Yaralı bir kuş gibi dolaştım sokaklarda.
Kanayan yerim göğsüm değildi;
Adını her içimden geçirişimde açılan görünmez bir yaraydı.
İnsan bazen birini kaybetmez,
Kendine döneceği yolu kaybeder.

Sana söyleyemediğim cümleleri
Her akşam gökyüzüne emanet ettim.
Belki bir yıldızın omzuna konarlar diye düşündüm.
Belki bir gece uykuna düşerler,
Belki beni hiç duymadığın kadar derinden duyarsın diye.

Senden bana kalan tek miras,
Yarım bırakılmış hayallerin sessizliği oldu.
Ne yeni bir şehir iyileştirdi içimi,
Ne başka yüzler.
Kalbim yalnızca senin adını ezberlemiş.

Bir karanfil daha aldım geçen gün.
Satıcı, "Kime?" diye sordu.
Cevabım boğazımda düğümlendi.
Ölü değildin,
Yine de mezarın yokluğundu içimde büyüyen.

Yaralı bir adamın yürüyüşü vardır;
Kimse anlamaz, yalnızca biraz yavaşlar sanırlar.
Ben de öyle yürüdüm hayatın içinden.
Kimse fark etmedi,
Aşkın insanı aksatarak yaşlandırdığını.

Bir çiçek bahçesine girdim.
Renkler birbirine yaslanmıştı.
Ben yalnızca karanfili seçtim.
Çünkü bazı çiçekler sevilmez,
Hatırlanır.

Sana kızamadım.
Sevdanın en ağır tarafı buydu.
İçimde bin kırık cümle vardı,
Hiçbiri senden vazgeçmeyi öğrenemedi.
Hepsi sana döndü.

Şimdi biri bana aşkı sorsa,
Bir karanfil uzatırım avucuna.
Dikenini gösteririm önce.
Sonra kokusunu.
Sevmenin sırası hep böyleymiş.

Sen giderken,
Ardına dönüp bakmadın.
Ben ise hâlâ aynı yerdeyim;
Elimde solmuş bir karanfil,
İçimde hâlâ sana açmayı bekleyen tek bir çiçekle…