Tebrik ediyorum şiirinizi.İki duyguyu birden okudum sanki şiirde.İsmi "Yakışamadım" ama aslında tema yakıştığına ikna edilmiş birini gösteriyor bize.Her ne kadar son mısralar yakışamamak duygusu ile kapatsa da şiiri aslında onların ikna edilmeden önceki fikirler olduğunu anlayabiliyoruz.Sevdiğinden aldığı telkinle kendine inanan, hak ettiği yeri farkeden, kendi kıymetini nihayetinde anlayan insanın ayağa kalkışını görüyoruz şiirde.İnsan, tecrübe etmediği bir konuda çoğu zaman çekimser kalıp korkuyla yaklaşabiliyor ki bu çok insani bir durum.Bazen uzaktan izleyip acabalarla kendimizi yormak yerine direk sahaya atılmak gerekir.Ya en iyisini yapamazsam düşüncesi insanı hiçbir sey yapmamaya götürebilir.Birşeyin kusurlarıyla bile olması, hiç olmamasından iyidir her zaman için ki bu gelişmeye açık bir süreç demektir. Bütün donanımları ile bir yere ait olduğu görünüyorsa kişi ve buna kendini bile ikna edememişse, bazen ondaki cevheri gören tek bir insanın inancı bile, onu harekete geçirip, menziline ulaştırır.Çoğunluğun birşeyi görmemesi onun sizde olmadığı anlamına gelmez.Yaşadığı çağın üstünde olan insanların kaderi de hep böyle olagelmiştir.O kendini herşeye rağmen gerçekleştirmeyi başarınca o kaynağa fark edenler çıkacaktır er yada geç.Hz.Mevlana gibi pek çok yazar şair düşünür ve sanatçı gibi.Yolun kaderi diyoruz buna.En küçük daireden en büyük daireye kadar bu böyledir.Keşke dememek için yola çıkılmalı eğer eksik kalan taraflarımız da olcaksa onu da yolu yürürken görmeliyiz.Tarih sadece bir insanın bile inanması ile kendini bulup kendine yön veren insanlarla doludur.Şiiriniz bende, insanın şahsından tutun aile ve toplum hayatına hatta dünya tarihine kadar pek çok olanda kapılar açtı.Kaleminiz hiç susmasın...