0
Yorum
5
Beğeni
0,0
Puan
54
Okunma
Ne dirilmeye derman kaldı dilde, ne ölmeye mecal,
Aklın sarayını yıktı da geçti bu mukaddes zeval.
Pervane bile utandı benim bu hâr-ı ateşimden,
Cihan sıyrıldı gitti şu yaralı nefesimden.
Ne varlıktan bir eser kaldı şimdi, ne yoklukta bir mekân...
Aşk dediğin, her iki alemden de geriye kalan o büyük hüsran.
Külümden sorma beni, ben o külden de geçtim,
Seni sevmek diye, o uçsuz buçaksız hiçliği seçtim.
Ne akıl kâr eyledi bu derde, ne feryat ne figan,
Gözlerinde can verip toprağa karışmakmış asıl ferman.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
