Nurê ’eşqî kewt zerrê min, dunya bîye roşne,
Tarî marda şî,
Şerbetê hîkmetî nioş kerd, can biyo tîşne,
Bextê ma abî.
​
Mirçikê dila firay, şîyê heta deşta gulân,
Vengê bülbülî,
Kês nêzano na çi sirr o, mendo miyanê milân,
Raza daxê kulî.
​
Zanyarê dewrî ey o ku, herfê ’ilmî waneno,
Siltanê zemanî,
Rêya heqî û ’irfanî, zerrê xo de zaneno,
Bê vate û zimanî.
​
Asmên ra vora rehmê xo, bî mîhmanê her miley,
Bereketê canî,
Ma pîya kerdî yew derya, her wekî awê çiley,
Sirrê nîşimanî.

Nûra eşqê ket dilê min, dinya bû ronî,
Tarî bar kir û çû,
Şerbeta hîkmetê vexwar, can bû tîne,
Bextê me vebû.
​
Çivîkên dilan firiyan, çûn heta deşta gulan,
Dengê bilbilî,
Kes nizane ev çi sir e, maye di nav milan de,
Raza daxê kulî.
​
Zanyarê dewrê ew e ku herfên ilmî dixwîne,
Siltanê zemanî,
Rêya heqî û îrfanî, di dilê xwe de dizane,
Bê gotin û zimanî.
​
Ji asmanan barî rehma wî, bû mêvanê her milekî,
Bereketa canî,
Me bi hev re kirin deryayek, her wekî ava çileyê,
Sirra nişimanî.