unutma gözlerini kapattığın o yer
açıldığın sonsuzluktu belki
ama hangi yön senindi,
hangi yöne çağrıldın
bilinmezdi.

toprağa verilen bedenin ardında
göğe yükselen bir mizan vardı
bir teraziydi ruhun üstünde
ve nefsin altında yanan
kıvılcımları kimse görmedi.

arşın kapısında bir sessizlik bekler
ne bir selam
ne bir sitem
yalnızca bir soru:
sen ne yaptın?

orada hiçbir kelime süslenemez
hiçbir niyet saklanamaz
ve hiçbir sessizlik affedilmez
çünkü ateş
yalana değil,
gerçeğe yanar.

kefenin saklayamadığı tek şey
içimizde yananların külüydü
bir ömrü sustuk
şimdi arşta konuşuyor kalbimiz
çırılçıplak.

o yüzden
mezarlıkta bırakılan çiçek değil kefaretti
ağıt değil yargıydı dökülen
ve ne dua
ne gözyaşı
arşı kandıramazdı artık.

bir nefesin sonu
bir nefsi yakıyordu
bir ruh yükselirken
bir beden değil,
bir hayat
ateşe düşüyordu.

Mehmet Demir
22624